BOGOCZ DOMINIK (1886–1949), dr praw, naczelnik wydziału Urzędu Województwa Pomorskiego w Toruniu, dyr. Wyższego Urzędu Ubezpieczeń w Toruniu.
Urodził się w 1 VIII 1886 w Kaczycach koło Cieszyna w rodzinie chłopskiej Franciszka i Teresy z domu Motyka. Wcześnie stracił rodziców i wraz z czworgiem rodzeństwa wychowywał się pod opieką ciotki. W szkole powszechnej zwrócił na siebie uwagę księdza Skulimy ze Skoczowa, który docenił jego zdolności i w 1903–07 finansował jego kształcenie w Gimnazjum Polskim w Cieszynie. Bogocz działał tam od 1903 w uczniowskiej organizacji niepodległościowej „Organizacja”. Po maturze od 2 X 1907 studiował prawo i administrację na Uniwersytecie Jagiellońskim. 1 X 1909 przerwał naukę w celu odbycia w Tarnowie obowiązkowej rocznej służby wojskowej w armii austriackiej. Po ukończeniu 16 XII 1913 studiów podjął pracę w sądzie w Cieszynie (30 XII 1913–31 VII 1914). Po wybuchu I wojny światowej walczył do 29 X 1918 na froncie rosyjskim i był ranny. 10 VIII 1918 uzyskał doktorat z zakresu prawa na UJ w Krakowie. Od 30 X 1918 do 12 I 1919 służył w Wojsku Polskim w stopniu kapitana 31 Pułku Ziemi Cieszyńskiej. Po przejściu do rezerwy zamieszkał w Poznaniu i pracował tam od 1 XII 1919 do 30 IX 1920 w Urzędzie Wojewódzkim.
Od 1 X 1920 do 4 III 1921 był starostą powiatowym w Działdowie, potem od 5 III 1921 do 5 V 1926 w Starogardzie. Jednocześnie jako starosta powiatowy był członkiem Pomorskiego Sejmiku Województwa i jego Komisji Organizacyjnej. 6 V 1926 objął stanowisko starosty w Toruniu, z którego zrezygnował 8 VII 1932, przechodząc do pracy w Urzędzie Wojewódzkim Pomorskim na stanowisko naczelnika Wydziału Ogólno-Administracyjnego.
Ponadto w 1935–39 był dyrektorem Wyższego Urzędu Ubezpieczeń. Od 1923 był oficerem rezerwy 63 Pułku Piechoty, pełnił też funkcję prezesa Związku Oficerów Rezerwy RP Okręgu Pomorskiego. Poza tym był członkiem Prezydium Okręgu Toruńskiego Obozu Zjednoczenia Narodowego, członkiem komisji rewizyjnej Instytutu Bałtyckiego i Komitetu Wojewódzkiej Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Toruniu; wykazywał duże zaangażowanie w działalności Towarzystwa Czytelni Ludowych oraz był członkiem zarządu Związku Filatelistów w Toruniu.
W okresie okupacji został aresztowany wraz z synem i osadzony w Forcie VII. Gdy zwolniono obu, natychmiast ukryli się w Tarnowie. W 1940 dzięki pomocy swej siostry Teresy i jej męża Kazimierza Drapelli zdobył koncesję na prowadzenie rozlewni piwa żywieckiego i wytwórni wód gazowanych w Tarnobrzegu. W 1943, po aresztowaniu za działalność konspiracyjną i uwięzieniu w Mielcu syna, odbiła go wraz z innymi grupa partyzancka “Jędrusiów”.
W odwet 30 III t.r. Bogocz został z rodziną wywieziony do Rzeszowa, potem do obozu karnego w Pustkowie koło Dębicy, gdzie przebywał do sierpnia 1943. Po wyzwoleniu utracił własne przedsiębiorstwo w Tarnobrzegu.
Wyprowadził się do Opola i 8 VIII 1946 podjął pracę w Państwowym Zarządzie Dróg Wodnych, następnie od 8 XI 1948 w Dyrekcji Okręgu Dróg Wodnych we Wrocławiu. Od l. międzywojennych był członkiem PSL, z którego wystąpił po wojnie po wyjeździe z Pol. Stanisława Mikołajczyka. Był odznaczony dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (1932 i 1937), Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległo- ści (1929), Brązowym (1938) i Srebrnym (1938) Medalem za Długoletnią Służbę, Odznaką Honorową Frontu Pomorskiego, Odznaką Honorową LOPP II Stopnia – Srebrną i in. Zm. 14 XII 1949 we Wrocławiu i został pochowany na cmentarzu w dzielnicy Sępolno. W małżeństwie zawartym 16 XI 1918 z Zofią Gardulską (1896–1982), miał troje dzieci, córki: Irenę Teresę, ur. w 1919, zamężną Wojciechowską; Jadwigę Kazimierę Marię, ur. w 1924, zamężną z Józefem Nowakiem; syna Zbigniewa Apolinarego Mariana, ur. 23 VII 1921 w Starogardzie, zmarlego w 1943 w Krakowie; związany był z ruchem podziemnym, działał w Warszawie, potem w miejscowości Nowa Dęba koło Tarnobrzega, gdzie w marcu 1943 został aresztowany i uwięziony w Mielcu; uwolniła go stamtąd 29 III 1943 grupa partyzancka „Jędrusie”; jeszcze tego roku został ponownie ujęty i osadzony w więzieniu w Tarnowie, skąd przewieziono go do więzienia na Montelupich w Krakowie. Został tam rozstrzelany w końcu 1943. Był uzdolniony literacko i muzycznie.
- K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. 7, ToMiTo, UMK, Toruń 2014