PRZYCHOCKI STANISŁAW MARIAN (1886–1940), major lekarz wojskowy, wenerolog, starszy ordynator 8 Wojskowego Szpitala Okręgowego w Toruniu.
Urodził się 3 IV 1886 w Krakowie, w rodzinie Jakuba i Anieli z domu Kozłowskiej. W 1906–11 studiował medycynę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, uzyskując tam dyplom dr. wszech nauk lekarskich Od 1 IV 1909 służył w wojsku austriackim; 11 XI 1918 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskieg. W stopniu kapitana został przydzielony do Szpitala Zapasowego nr 5 w Krakowie, gdzie wkrótce awansował na naczelnego lekarza. Od 19 XII 1919 pracował w Szpitalu Wojskowym w Aleksandrowie Kujawskim, następnie w podobnym szpitalu w Zambrowie.
Komendant szpitala w Toruniu.
10 V 1921 został przydzielony do Szpitala Obozu Internowanych nr 15 w Toruniu na stanowisko komendanta szpitala, a 1VIII tego roku został przesunięty na takie samo stanowisko w 1 Szpitalu Wojskowym w Toruniu. 1 IX 1921 awansował do stopnia majora. Od 2 XI tego roku był starszym ordynatorem 8 Wojskowego Szpitala Okręgowego w Toruniu, a 1 V 1923 został naczelnym lekarzem 8 Pułku Artylerii Ciężkiej.18 VII 1925 wrócił na stanowisko ordynatora do 8 Wojskowego Szpitala Okręgowego w Toruniu. W 1926 otrzymał dwumiesięczny bezpłatny urlop, po którym otrzymał stanowisko starszego ordynatora. Ponadto pełnił funkcję sekretarza i skarbnika Sekcji Sanitarnej Towarzystwa Wiedzy Wojskowej w Toruniu; wygłaszał tam odczyty i referaty związane z leczeniem i pracą w szpitalu, m.in.: O leczeniu bezwładu postępowego zimnicą; W sprawie powikłań przy stosowaniu salwarsanu; sprawozdania z działalności Sekcji publikował na łamach „Lekarza Wojskowego”
17 V 1927 został starszym lekarzem 36 Pułku Piechoty. Na przełomie 1927/8 był eksperymentatorem w Wojskowym Instytucie Gazowniczym. W 1927 awansował do stopnia podpułkownika. Od 1 I 1930 jako toksykolog był kierownikiem Działu Badań Lekarskich i Ratowniczych Państwowego Instytutu Gazowniczego. W następnym roku awansował do stopnia pułkownika. Był wtedy komendantem 9 Szpitala Okręgowego w Brześciu nad Bugiem. Był nim również od kwietnia do listopada 1938. We wrześniu 1939 w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli bolszewickiej i został wywieziony do obozu w Starobielsku. Jest wymieniony na liście jeńców NKWD z tego obozu pod poz. 2659 (z podaniem roku ur. 1896). Wywieziony do siedziby NKWD w Charkowie został tam zamordowany. Pochowano go w bratniej mogile w VI kwaterze Lesoparku w Charkowie.
Przychocki był odznaczony austriackim Krzyżem Karola oraz polskim Złotym Krzyżem Zasługi (1936). Uprawiał jazdę konną i szermierkę. Znał język niemiecki i francuski. Był ożeniony z dr medycyny Wandą Kaszubską, która dekretem z kwietnia 1921 jako inwalidka wojenna uznana została za niezdolną do służby wojskowej z powodu nabytej na służbie gruźlicy płuc. W Toruniu Przychoccy mieszkali przy ul. Przedzamcze 33.
- K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny t. VI, ToMiTo, UMK, Toruń 2010