DZIAŁOWSKI ALFRED LEON GUSTAW PRAWDZIC (1875–po 1948), lekarz okulista Kasy Chorych w Toruniu.
Urodził się 6 V w Pilewicach w pow. chełmińskim , w majątku ojca Leona i Patrycji z d. Wolszlegier. Pierwsze nauki pobierał w domu rodzicielskim, następnie przez rok uczęszczał do V Gimnazjum w Warszawie i osiem lat do gimnazjum w Wągrowcu, które ukończył w 1893. Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości studiował medycynę na uniwersytecie w Berlinie, Würzburgu i Gissen, gdzie 3 III 1900 otrzymał dyplom lekarza i w tym samym roku uzyskał stopień dra medycyny na podstawie pracy: Ein seltener Fall v. Gefasserkrankung (Aneurysmenbildung in der Retina, Gissen 1900). Rozpoczął specjalizację z okulistyki w Gissen, a następnie wyjechał do Krakowa, gdzie w 1901–2 był asystentem w Klinice Okulistycznej prof. Bolesława Wicherkiewicza.
1 X 1902 osiedlił się w Toruniu gdzie praktykował jako okulista i lekarz Kasy Chorych. Podczas pierwszej wojny światowej był lekarzem wojskowym w armii niemieckiej. Po przejęciu Pomorza przez Polskę w styczniu 1920 i wkroczeniu armii polskiej do Torunia zgłosił się do jej dyspozycji. Pracował jako ordynator stacji ocznej i lekarz batalionu aż do zakończenia wojny polsko -bolszewickiej.
1 X 1931, po 28-letniej praktyce lekarskiej w Toruniu przeniósł się do Gdyni, gdzie mieszkała jego jedyna siostra Teresa Schmidt i gdzie praktykował do września 1939. Po zajęciu Gdyni przez Niemców został pozbawiony prawa praktyki i wysiedlony z mieszkania. Z początku 1940 zamieszkał w Warszawie. W 1944, po wybuchu powstania i spaleniu miasta przez Niemców, stracił mieszkanie i wyposażenie gabinetu. Wysiedlony ze stolicy tułał się po kraju aż do zakończenia wojny.
W 1945 powrócił do Gdyni i zamieszkał w dawnym skromnym mieszkaniu. Początkowo był na utrzymaniu siostry, następnie rozpoczął praktykę. Ze względu na zły stan zdrowia (artretyzm) miał trudności z poruszaniem się i nie mógł pracować w pełnym wymiarze godzin w Ubezpieczalni Społecznej jedynie zastępował w razie potrzeby jedynego wówczas okulistę w Gdyni. Dekretem Prezydenta miasta Gdyni 31 VII 1946 otrzymał nakaz wysiedlenia w ciągu 12 dni. Odwołał się do Izby Lekarskiej, która z kolei wystąpiła do wojewody o anulowanie decyzji, co nastąpiło. Potem, a zwłaszcza w 1948 ciężko chorował. Izba Lekarska zwolniła go od płacenia składek. Przyjmował pacjentów tylko godzinę dziennie. Żył skromnie, będąc już schorowanym, zniedołężniałym człowiekiem. Rodziny nie założył. W 1905–32 był członkiem TNT. W Toruniu mieszkał przy Rynku Staromiejskim 14.
- K. Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, ToMiTo, UMK w Toruniu 2010